Mesleği: Öğretmenlik

Görev yeri: İstanbul

Amacı: Yarınlar için umut dolu çocuklar yetiştirmek

Vefat nedeni: Öğrencisinin bıçaklı saldırısı…

Bu kayıp yalnızca eğitim camiasının değil, insanlığın kaybıydı…

Bu acı yalnızca ailesinin ve sevenlerinin değil, hepimizin acısıydı…

Ve suçlu yalnızca o öğrenci değil, o öğrencinin hayatına dokunmayı becerememiş olan başta ailesi, çevresiydi, herkesti…

Ne kadar büyük bir acı ömrünü öğretmeye, öğrencilerine ve yarınlara adamış bir öğretmenin, bir annenin ardından bu cümleleri yazıyor olmak. O bir öğretmendi, amacı yalnızca hayatına dokunduğu öğrencilerinin hayatlarına çiçekler açtırmaktı. Yarınlarına ne katabilirim, onları zorluklara karşı nasıl hazırlayabilirim gayretinde olan bir öğretmen… Anneliği tatmış, annelik görevinde de imtihanları olan bir öğretmendi o… Çocukların ellerinden tutup karanlıktan çekip aydınlığa çıkarmaktı amacı bunu görev edinmişti kendine… Bir gaye idi bu… Varoluş gayesi addetmişti bunu kendisine…

Dün en son, en acı dersini yaptı o ömrünü öğrencilerine adadığı okulunun bahçesinde… Tabutunun üzerinde al bayrak ile karşıladı sevenlerini… Anlatmaya başladı Fatmanur öğretmen:

-‘Sevgili öğrencilerim iyi bakın kendinize… Bugün son dersimizi yapıyorum sizinle. Nefesim, gücüm yettiğince iyi bir insan olmanız için çalıştım, didindim. Ben sizleri çok sevdim. Biliyorum ki sizlerin gönlünde de güzel bir yer edindim… Amacım korkusuz büyüyeceğiniz bir dünya inşa etmekti… Ben size sadece ders değil umut anlattım. Okul koridorlarında korku değil kahkahalar olsun, gençlerimiz öfkeyle değil sevgiyle büyüsün istedim. Oysa artık adım acı bir haber başlığı olarak anılıyor. Ben bir öğretmen, bir annenin kızı, bir evladın annesiydim. En önemlisi de ben yarınlara ve sizlere inanan bir eğitimciydim… Buraya kadarmış çocuklarım. Şimdi sıra yarınları emanet ettiğim sizlerde… Geleceğinizi inşa etme sırası sizde… Öğrettiğim bilgi ve değerlerle adımı yaşatacak olan sizlersiniz… Sizleri çok seviyorum, Allah’a emanet olun…’

Öğrencilerinin, sevenlerinin gözleri yaşlı uzun uzun baktılar tabutuna… Bir daha göremeyeceklerini biliyorlardı çünkü. Çok iyi bir insandı, çok seviyorduk diyebildiler yalnızca göz yaşları içerisinde… Çok seviyorlardı öğretmenlerini her hallerinden belliydi bu. Bazen kelimelerin kifayetsiz kaldığı yerler olur ya hani işte bu an o anlardan biriydi…

Ardında gözü yaşlı bir evlat bıraktı Fatmanur öğretmen. Halbuki hayalleri vardı. Youtube kanalına düştüğü not sızlattı yürekleri;

-‘Çabamı kayıt altına almak ve ömrüm yeterse oğluma bak seninle biz bu yollardan geçtik demek istiyorum’… Yetmedi ömrün Fatmanur öğretmen… Yetmedi nefesin yarınlara, yetmedi nefesin çocuğuna…

Öyle büyük bir hırsızlık ki bu yarınlarını, nefesini, ömrünü çaldılar… Öyle büyük bir hırsızlık ki bir yavrunun annesini çaldılar…

Binlerce kişinin arasında ebediyete uğurlandı bugün Fatmanur öğretmen memleketi Konya’da. Öğretmen olmanın mutluluğu ile çıkmıştı Konya’dan. Tabutu ile geldi memleketine. Gözyaşları içerisinde verildi toprağa.

Ruhu şad mekânı cennet olsun…