Ne var ki günümüzde toplum, “ahlâksız dindar” profilleriyle çevrelenmiş durumdadır. Eskiden istisna olarak görülen bu tipler, bugün neredeyse genelleşmiştir. Öyle ki, bu kişileri görenler “Eğer bunlar Müslümansa biz bu Müslümanlardan değiliz” deme noktasına gelmiştir. Daha da acısı, bu kişiler toplum tarafından dindar, hatta namazlı-niyazlı insanlar olarak tanımlanmaktadır.
Oysa İslâm’ın değer ölçülerine göre durum bambaşkadır. İslâm’da ahlâk yoksa din eksiktir; işlevsizdir, etkisizdir. Ahlâktan yoksun bir dindarlık, İslâm anlayışında karşılık bulmaz. Çünkü İslâm, ahlâksız bir Müslüman tipini kabul etmez.
Aslında ahlâka en çok ihtiyacı olanlar, dindar olduklarını iddia edenlerdir. Söz ve davranış ahlâklı olduğu ölçüde dindarlık anlam kazanır. Aksi hâlde ahlâksız dindarlık, tutarsızlık üretir; kişiyi güvenilmez kılar ve toplum nezdinde inandırıcılığını yok eder.
İslâm’ın temel ilkelerinin her birinin kendine özgü bir ahlâk boyutu vardır. İnancın ahlâkı, ibadetin ahlâkı, ihlâsın ahlâkı, muamelâtın ve hatta cezaların (ukubât) bile bir ahlâk çerçevesi vardır. Ahlâksızlık ise toplum için başlı başına bir belâdır; fitneye, huzursuzluğa ve güvensizliğe yol açar.
Toplum, bir kişinin şerrinden emin değilse, o kişinin yalnızca dindarlığı değil, inancı dahi sorgulanır hâle gelir. Böyle bir kişi, yaptığı yanlışlardan vazgeçmeye ve tövbeye davet edilir. Eğer ahlâksızlığında ısrar ederse, İslâm ile olan bağı fiilen kopmuş olur. Bu durumda Müslümanların da ondan mesafeli durması, vazgeçip doğru yola dönene kadar tavır alması gerekir.
Bu gerçeği, Allah Resûlü’nün (s.a.v.) şu uyarısı açıkça ortaya koymaktadır:
“Komşusu (çevresi) zararından emin olmayan kimse Cennete giremez.”
(Müslim, İman, 73)
Müslüman; Allah’a ve O’nun gönderdiği hükümlere teslim olan kimsedir. Mümin ise sadece kendi inancından emin olan değil, başkalarının da kendisinden emin ve güvende olduğu kişidir.
Kimse kimseyi kandırmamalıdır. Ahlâksızlık ile dindarlık bir arada bulunmaz. Dindarlık, ancak güzel ahlâk ile anlamlı ve değerli hâle gelir.