Şüphesiz herkesin babası çok önemli, çok değerli, çok kıymetlidir... Altı kardeşten geriye kalan üç kişi olarak bizler için de öyle... Onun hayat serüvenini ve özelliklerini anlatmak elbette bu sütunlara sığmaz.

Rahmete vesile olması açısından şu kadarını söylemekle yetineyim: Sırf çocuklarını okutabilmek için, Bozkır Dere köyünden şehire göç eden bir eğitim gönüllüsüydu o. O, ilkokul mezunu olarak geldiği Konya’da dışarıdan sınavlara girerek çocuğuyla birlikte İmam Hatip Lisesi diploması alan bir ilim aşığıydı.

O, bir yapı ustasıydı, bir marangozdu, bir mücellitti, bir hattat ve bir sanatkârdı. O, aynı zamanda bir Osmanlıca aşığıydı. Evine kurduğu kütüphanede Türkçe’den daha çok Arapça ve Osmanlıca eserler bulunur ve hepsini mütâlâ etmişti. O, adeta bir mütebahhirdi.

İlimsiz günü geçirmezdi; hiçbir sohbetinde boş ve gereksiz konuşmalara yer vermezdi. O, yemek sofrasında bile ilim konuşur, çocuklara soru sorarak ders vermeye devam ederdi. Boş vakit geçirdiğine şahit olmadığımız bir babaydı o. Arkasından, kendisine dua edilen bir kitap, evlad-ı saliha ve talebeler bıraktı ve gitti. Görevini hakkıyla yerine getirdiğine şahidiz.

Rabbim rahmetiyle muamele eylesin. Makamını Cennet-i Firdevs, derecesini âli kılsın. Yerine hayrü'l-halefler ihsan buyursun. Âmin.